Wóz z Parzęczewa
Kiedyś takie wozy były podstawą transportu towarowego – furmanki, albo po prostu fury, woziły produkty żywnościowe, płody rolne, węgiel, materiały sypkie w workach, czy zwierzęta hodowlane, by w razie potrzeby, służyć też do przewożenia ludzi. Furmanki były też powszechnie stosowane w wojsku, będąc wówczas wozami taborowymi.
Te wozy miały dość prostą konstrukcję z odkrytą skrzynią ładunkową i dyszlem do zaprzęgu. A ciągnęły je konie, albo po prostu bydło. Taki „silnik” miał właśnie będący w kolekcji Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno – Spożywczego w Szreniawie wóz z Parzęczewa w powiecie kościańskim.
Furmanka z Parzęczewa jest wozem skrzyniowym, przystosowanym do zaprzęgu krowiego. Ma ponad sto lat, powstała bowiem jeszcze przed pierwszą wojną światową. Dość mała, mogła łatwiej manewrować na ciasnych drogach i podwórkach, przy czym koła o dużej średnicy, okute na obwodzie pasami żelaza dawały sobie radę na nierównych i nieutwardzonych drogach. Solidne szprychy dobrze podtrzymywały obręcze, a w razie uszkodzenia koła, mogło ono być zdejmowane po zbiciu kołka – blokady i wybiciu koła na zewnątrz. Nierzadko przednia para kół miała mniejszą średnicę od tylnej. W późniejszym okresie, gdy motoryzacja wyparła konne furmanki, a jej elementy były dostępne na rynku, czyli w latach pięćdziesiątych XX wieku, koła szprychowe zastępowane były standardowymi samochodowymi, wygodniejszymi bo z oponami, już tej samej na obu osiach średnicy. Naturalnie drewniane piasty musiały wtedy ustąpić miejsca piastom z łożyskami. Muzeum w Szreniawie eksponuje przy furmance zdjęcia tej konstrukcji, właśnie wyposażonej w opony samochodowe. Jednak egzemplarz muzealny zachował oryginalne drewniane podwozie szprychowe.
Korpus wozu opierał się na dnie z 7-8 desek zbitych ze sobą wzdłuż, połączonych od dołu poprzecznymi belkami. Na nim ustawione były burty, tworzące rozszerzający się ku górze kosz i wzmacniane w narożnikach i centralnej części poprzecznymi deskami. Wóz nie ma osobnego siedzenia dla woźnicy – furmana, miejscem dla niego jest wewnętrzna poprzeczna deska w przedniej części furmanki.
Wóz skrzyniowy z Parzęczewa zachował dyszel z okuciami, w tym z dolnym hakiem, wygiętym do tyłu.
