Na pierwszy rzut oka wygląda na duży dziwny drewniany wóz na kołach, związany pasami z lokomobilą. W momencie wprowadzenia w końcu XVIII wieku był jednak symbolem przełomu w rolnictwie, wyraźnie zwiększając wydajność pracy przy omłocie i zmniejszając wysiłek i czas oddzielania ziaren. To młocarnia – maszyna rolnicza, służąca do oddzielania ziaren od kłosów i plew.
Przed nią młócono ręcznie za pomocą cepów, co było czasochłonne i pochłaniało wiele wysiłku. A trzeba było oddzielać ziarno zboża od kłosów, ziarna rzepaku, roślin strączkowych. Młocarnię, która dzięki zewnętrznemu napędowi powodowała, że bęben młócący rozbijał na klepisku strąki, a wytrząsacze oddzielały słomę od drobnych elementów zboża, wynaleziono w końcu XVIII wieku, i ten wynalazek przypisuje się m.in. szkockiemu mechanikowi Andrew Meikle. Początkowo w ramie i obudowie pracowały wałki nagarniające ziarno do bębnów – wałków z drewnianymi cepami, rozbijającymi kłosy na klepisku, które łukowato otacza bęben – ziarno później rozgarniano grabiami spod maszyny i czyszczono z plew w wialni. Z czasem młocarnie wzbogacono o możliwość oczyszczania wymłóconego ziarna, a nawet jego segregację. Inne młocarnie pozwalały na takie oddziaływanie na słomę, że nie była ona zniszczona i nadawała się do dalszego wykorzystania, np. do krycia dachów.
Te urządzenia początkowo napędzane były siłą koni prowadzonych w kieracie, później wykorzystywano pasy i przekładnie poruszane przez lokomobile, silniki spalinowe i zewnętrzne pojazdy, np. traktory. W Polsce zaczęły odchodzić do lamusa w latach sześćdziesiątych, gdy ich rolę przejmowały kombajny. Mimo to, produkowano je do początku lat dziewięćdziesiątych w Zakładach Hipolita Cegielskiego w Poznaniu (największy producent), Fabryce Maszyn Rolniczych „Agromet” w Lublinie i w Warmińskiej Fabryce Maszyn Rolniczych Agromet-Warfama w Dobrym Mieście (obecnie woj. Warmińsko-mazurskie).
W Muzeum Narodowym Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie, w bardzo bogatej kolekcji maszyn rolniczych, zachowała się młocarnia czyszcząca – czyli w odróżnieniu od młocarni prostych, tylko z grubsza oddzielających słomę od ziarna, plew i zgonin, taka, która separuje je dokładniej i wszystkie elementy rozdziału segreguje, wysypując oddzielnie.
Szreniawska młocarnia czyszcząca została wyprodukowana około 1930 roku w fabryce H. Cegielski Towarzystwo Akcyjne Poznań. Na ekspozycji podłączona jest do lokomobili, co pozwala na lepsze wyobrażenie układu napędowego w jej pracy.
